Związki piłkarskie w Europie Środkowej i Wschodniej w momencie powstania ZPPN

1912

Piłkarskie związki w Niemczech

1890 – Bund Deutscher Fussballspieler, działał do 1992 w Berlinie

1891 – Deutscher Fussball-und Cricket-Bund, działał do 1903 roku

1900 – Deutscher Fussball Bund

1903 – pierwsze mistrzostwa ogólnoniemieckie (mistrz VfB Lipsk)

 

Piłkarskie związki w Austro-Węgrzech

1901 – Česky Svaz Footballovy i  Magyar Labdarúgók Szövetsége

1905 – Österreichischer Fussball Verband

 

Piłkarskie związki w Rosji

1912 – Всероссийский Футбольный Союз

 

Organizacje na ziemiach polskich

1903 – Verband Stettiner Ballspiel-Vereine

1903 – Verband Breslauer Ballspiel Vereine

1906 – Südostdeutscher Fussball Verband

1908 – Baltischen Rasensport Verband

1910 – Lodzer Fussball Verband

1911 – Związek Polski Piłki Nożnej

1913 – Związek Polskich Towarzystw Sportowych

ZPPN - personalia, zjazdy, członkowie

1912-1914

Statut Związku Polskiego Piłki Nożnej

(fot. Archiwum Narodowe w Krakowie 
— sygnatura 29/247/152)

 

Członkowie założyciele związku

  1. Klub Sportowy Cracovia
  2. Robotniczy Klub Sportowy Kraków
  3. I. Lwowski Klub Sportowy Czarni Lwów
  4. Lwowski Klub Sportowy Pogoń Lwów

 

Na początku 1912 roku członkami
Związku Polskiego Piłki Nożnej
były następujące kluby

  1. Klub Sportowy Cracovia
  2. I. Lwowski Klub Sportowy Czarni Lwów
  3. Lwowski Klub Sportowy Pogoń Lwów
  4. Towarzystwo Sportowe Wisła Kraków
  5. Robotniczy Klub Sportowy Kraków
  6. Akademicki Związek Sportowy Kraków
  7. Towarzystwo Sportowe Krakus Kraków — Zabłocie
  8. Klub Sportowy Polonia Kraków
  9. Robotniczy Klub Sportowy Lwowja Lwów
  10. Koło Sportowe w Rzeszowie

Ludwik Christelbauer, uczestnik meczu

w 1894 roku we

Lwowie, późniejszy

prezes ZPPN

w 1913 roku

Dziennikarz, prezes, organizator ZPPN Stanisław Kopernicki

I Walny Zjazd odbył się 21.01.1912 roku
w Krakowie

Prezes: Ludwik Żeleński

Wiceprezes: Ludwik Christelbauer

Skarbnik: Władysław Rostworowski

Sekretarz: Lesław Boroński (następnie Wacław Wojakowski)

Członkowie Zarządu: Antoni Januszewski, Władysław Rostworowski, Kazimierz Hemerling, Aleksander Litwinowicz, Stanisław Kopernicki (delegat do AZF), Karol Liszniewski (delegat do AZF), Zdzisław Jachimecki

Komisja Rewizyjna: Stanisław Miziewicz, Bronisław Laskownicki, H.Smolecki

II Walny Zjazd odbył się 23.02.1913 roku
we Lwowie

Prezes: Ludwik Christelbauer

Wiceprezes: Ludwik Żeleński

Członkowie Zarządu: Władysław Rostworowski, Kazimierz Hemerling, Z.Ritterschild, Mieczysław Orłowicz, Strojek

Delegaci do AZF: Stanisław Kopernicki, Karol Liszniewski

Komisja Rewizyjna: Stanisław Miziewicz, Bronisław Laskownicki, H.Smolecki

III Walny Zjazd odbył się 15.02.1914 roku
we Lwowie

Prezes: Ludwik Christelbauer

Wiceprezesi: Zdzisław Jachimecki, Bronisław Laskownicki

Członkowie Zarządu: Marceli Jakubowski, Aleksander Litwinowicz, Mieczysław Orłowicz, Józef Stoeger, Bolesław Uminowicz

Skarbnik: Aleksander Litwinowicz

Sekretarz: Orest Dżułyński

Komisja Nadzorcza: Stanisław Miziewicz, W.Stupnicki, Ludwik Tyrowicz

Komisja Dyscyplinarna: Ludwik Christelbauer, Bronisław Laskownicki, Mieczysław Orłowicz, Józef Stoeger

Komisja Sportowa: Marceli Jakubowski, Henryk Landau, R.Brzezina, Bolesław Uminowicz, Longin Dudryk

Delegaci klubów I klasy: R.Brzezina, Henryk Landau, Adolf Schifman (następnie Władysław Szymański)

Delegat klubów II klasy: Ignacy Rosenstock

Delegaci do AZF: Karol Engel, Ignacy Rosenstock

 

Udział Polaków we władzach Austriackiego Związku Piłki Nożnej

1911-13: Stanisław Kopernicki — wiceprezes AZF, 1911: delegat na zjazd FIFA w Dreźnie

1912: Stanisław Kopernicki, Karol Liszniewski — delegaci do AZF; 1913: Stanisław Kopernicki i Karol Liszniewski — delegaci do AZF; 1914: Karol Engel, Ignacy Rosenstock — delegaci do AZF

Rozgrywki organizowane przez ZPPN

1912-1914

  1. Wymagania stawiane drużynom, sposoby zdobywania klas (kluby I i II klasy)
  2. Organizacja rozgrywek klasy I
  3. Próby zorganizowania rozgrywek klasy II

Mecze reprezentacyjne (Galicja, Kraków, Lwów)

1912-1914

LWÓW

06.07.1913 Wiedeń Wiedeń II – Lwów 4-0 (3-0)

31.08.1913 Lwów Lwów – Czerniowce 6-2 (4-1)

07.09.1913; Lwów Lwów – Wiedeń II 2-3 (2-2)

08.09.1913; Lwów Lwów – Wiedeń II 1-0 (1-0)

02 i 03.05.1914; Lwów Lwów – Budapeszt odwołane

05.07.1914; Wiedeń Wiedeń II – Lwów 3-0 (3-0)

 

KRAKÓW

15.06.1913; Kraków Kraków – Wiedeń 0-4 (0-1)

GALICJA

31.08.1913  Kraków Galicja – Morawy/Śląsk 1-2 (1-1)

Sędzia: Dżułyński (Lwów)

Galicja: Schwarz (Wisła) – Bujak (Wisła), Fryc (Cracovia) – Śliwa (Wisła), Bilor (Czarni), R. Traub II (Cracovia) – Prochowski (Cracovia), Dąbrowski I (Cracovia), Kałuża (Cracovia), Olejak (Wisła), Mielech (Cracovia)

Morawy/Śląsk: Pollak (DSV Troppau) - Rotter (DSV Troppau), Heger (BBSV), Georgiades (BBSV) Reichl (BBSV), Mükusch (DSV Troppau), Dlabać “Lady” (BBSV), Maly (DSV Troppau), Knöll (DSV Troppau), Kittler (DSV Troppau), Kusy (BBSV)

31.08.1913 —  Lwów. Przed meczem reprezentacji Lwowa z reprezentacją Czerniowców 6-2. Z lewej sędzia Stanisław Polakiewicz. Lwowianie (jasne koszulki) stoją od lewej: Walerian Pappius (C), Tadeusz Kowalski (C),

Wacław Kuchar IV (P), Karol Kuchar II (P), Wiktor Witkowski (P), Jan Harasymowicz (C), Tadeusz Kuchar I (P), Władysław Koniewicz (C), Juliusz Müller (C), Władysław Kuchar III (P). Siedzi: Sylwester Bartkiewicz (P). Reprezentanci Czerniowców (ciemne koszulki) stoją od lewej: Bronisław Darski (3), Stanisław Miciński I (4), bramkarz L.Strutyński (5). Siedzi od lewej: Kazimierz Miciński II (2) (fot. archiwum autorów)

 

01.06.1913 — Reprezentacje Krakowa i Lwowa. Stoją od lewej: Władysław Kuchar III (L),  Wilhelm Rzadki (L), Viktor Traub I (K), Tadeusz Prochowski (K), Jerzy Misiński (L), Tadeusz Zabża II (L), Artur Olejak (K), Sylwester Bartkiewicz (L), Andrzej Bujak (K), Józef Kałuża (K), Karol Kuchar II (L), Ludwik Stolarski (K), Marian Steifer (L), Tadeusz Dąbrowski I (K), Karel Just (L), Robert Traub II (K), Tadeusz Przystawski (K), Johann Kammerer (L). U dołu od lewej: Michał Szubert (K), Tadeusz Synowiec (K), Wacław Kuchar IV (L), Stanisław Mielech (K) i Edmund Marion (L) (fot. Ilustrierte Österreichisches Sportblatt 14.06.1913 s.11)

 

Puchar Żeleńskiego

1912-1914

02.06.1912. Program meczowy pomiędzy reprezentacjami Krakowa i Lwowa, o Puchar Ludwika Żeleńskiego

(fot. zdjęcie programu pochodzi z kolekcji Piotra Dobosza

z Krakowa)

 

Puchar Ludwika Żeleńskiego,
główna nagroda w rozgrywkach
pomiędzy reprezentacjami Lwowa i Krakowa (fot. J.Hałys, Piłka Nożna w Polsce tom I)

 

Prezes ZPPN Ludwik Żeleński

(fot. tableau Studium Rolniczego Uniwersytetu Jagiellońskiego z 1906 roku — archiwum UJ FIII 4839)

 

Rodzącemu się polskiemu footballowi potrzebne było coś, co nie będzie czekało na Klasy, o których decydował Wiedeń, co wystartuje natychmiast, wzbudzi zainteresowanie i wywoła emocje.

Tym czymś były rozgrywki międzymiastowe.

Mecze między dwoma centrami Galicji: Krakowem i Lwowem

Ich idea pojawiła się zanim jeszcze powstał ZPPN. Najpierw, w marcu 1910 roku, Zarząd Polskiego Związku Sportowego zaakceptował pomysł rozgrywek międzymiastowych Lwów- Kraków, które miały wystartować już wiosną 1910 roku. Meczów nie przeprowadzono, ale pomysłu nie zaniechano. W maju 1911 roku „Słowo Polskie" pisało o takich rozgrywkach, przywołując bardzo wówczas popularne międzymiastowe mecze Wiedeń - Budapeszt czy Wiedeń - Berlin.

Wreszcie w 1912 roku rozgrywki wystartowały. Puchar dla zwycięzców ufundował ówczesny prezes ZPPN, Ludwik Żeleński. To właśnie jego imieniem nazwano rozpoczynającą się rywalizację.

Rozgrywki były nieskomplikowane organizacyjnie, a jednocześnie niosły za sobą największą na ówczesne czasy dawkę emocji sportowych. Lokalny patriotyzm był wtedy bardzo zakorzeniony wśród społeczności. Pamiętano jeszcze pojedynki w obronie honoru i czci. Nie było więc atrakcyjniejszej rzeczy, niż rywalizacja z lokalnym rywalem o palmę pierwszeństwa.

Dzisiaj takie mecze nazywamy świętą wojną.  Niosą one ze sobą największą dawkę ekscytacji. Tamte „święte wojny", gdy w zespołach Lwowa grali lwowiacy, a Krakowa - krakowiacy, gdy nie było jeszcze piłkarskich „armii zaciężnych", dawały podniecenie podwójne.

Dlatego mecze Krakowa ze Lwowem nie tylko rozpoczęły na polskich ziemiach rywalizację "o coś", ale z miejsca stały się głównym punktem piłkarskiego sezonu. Na dzień rozgrywek czekali kibice piłkarscy w całej Galicji. W latach 1912-14 to właśnie rozgrywki między Krakowem i Lwowem o puchar ufundowany przez Ludwika Żeleńskiego z Krakowa, jednego z założycieli Związku Polskiego Piłki Nożnej, w pewnym okresie także jego prezesa, były punktem kulminacyjnym sezonu piłkarskiego.

Regulamin tych rozgrywek przewidywał mecze pomiędzy reprezentacjami Krakowa i Lwowa, dwa razy w sezonie, wiosną i jesienią, na przemian, w jednym i w drugim mieście. Puchar zdobyć miała reprezentacja, która wygra trzy razy pod rząd. Remis traktowany był jako przerwanie serii zwycięstw i trzeba było na nią pracować od nowa.

Wobec ciągłej już od lat rywalizacji klubowej między Cracovią i Wisłą w Krakowie, a Pogonią i Czarnymi we Lwowie o miano najlepszego zespołu  w Galicji, rywalizacja o puchar Żeleńskiego była grą niejako wyższego szczebla. Taki właśnie status mają gry reprezentacji.Wyrównana rywalizacja klubowa zapowiadała długie i ciekawe boje o nowy puchar. Tak też było w rzeczywistości.

Ramy czasowe książki zamykają temat na roku 1914, choć rozgrywki Krakowa ze Lwowem przeprowadzano w ciągu wielu sezonów, także w niepodległej Polsce. Nie było niespodzianką, że przez pierwsze trzy sezony zdobywcy pucharu nie wyłoniono.

W I edycji w roku 1912, przeciwnicy wygrali na swoich boiskach, Kraków u siebie 3-1, Lwów u siebie 2-1. Był remis i w roku 1913 rozgrywkę zaczynano na nowo.

W 1913 roku Lwów był jednak osłabiony. Czarni, najlepszy wówczas klub lwowski, pozostawali chwilowo poza strukturami ZPPN. Zjednoczone siły klubów krakowskich pokonały broniącą samotnie barw lwowskich Pogoń 7-0. W rewanżu, gdy Czarni już dołączyli do gry, było już tylko 1-0 dla grodu Kraka.

Kraków stanął przed szansą zdobycia pucharu. Jednak wiosną 1914 roku zmobilizowani lwowianie wygrali 3-1 i to oni byli teraz bliżej pucharu. Wybuchła jednak wojna i rozgrywki przerwano. Puchar Żeleńskiego w dalszym ciągu czekał na swojego zdobywcę.

02.06.1912 — Reprezentacja Krakowa przed inauguracją Pucharu Żeleńskiego. Stoją od lewej: Karol Romański, Tadeusz Przystawski, Wilhelm Cepurski, Andrzej Bujak, Gustaw Rogalski, Włodzimierz Polaczek, Michał Szubert, Józef Kałuża, Artur Olejak, Ludwik Stolarski, Tadeusz Dąbrowski I i Tadeusz Synowiec (fot. J.Hałys, Piłka Nożna w Polsce tom 1)

Wyniki

02.06.1912 Kraków Kraków – Lwów 3-1 (1-1)

27.10.1912  Lwów Lwów – Kraków 2-1 (1-0)

01.06.1913 Lwów Lwów – Kraków 0-7 (0-0)

12.10.1913 Kraków Kraków – Lwów 1-0 (0-0)

07.06.1914 Lwów Lwów – Kraków 3-1 (3-1)

02.06.1912 — Reprezentacja Lwowa. Stoją od lewej: x, Wilhelm Rzadki, Henryk Bilor, Edmund Marion, Jan Berger, Jan Harasymowicz, Leopold Scherautz, S.Löbl, Karol Kuchar II, Jaroslav Čulik, František Koudela i Tadeusz Kowalski (fot. J.Hałys, Piłka Nożna w Polsce tom 1)

Rozgrywki roku 1912
- mistrzostwa czy nie?

1912-1914

1910 — RKS Kraków. Stoją od lewej: x, x, x, x, Zdzisław Styczeń, x, Michał Szubert, Józef Kałuża, Kazimierz Grabowski, x (fot. zbiory prywatne Janusza Tomaszewskiego)

Uczestnicy

Towarzystwo Sportowe Wisła Kraków (klasa II A)

Lwowski Klub Sportowy Pogoń Lwów (klasa II A)

I. Lwowski Klub Sportowy Czarni Lwów (klasa II A)

Robotniczy Klub Sportowy Kraków (klasa II B)

Akademicki Związek Sportowy Kraków (klasa II C)

Początkowo warunkowo dopuszczono także LKS Lechię Lwów (klasa II C), ale ostatecznie nie znalazła się ona w gronie uczestników zawodów.

Wyniki

21.04.1912 Lwów Pogoń Lwów – AZS Kraków 3-3 (1-2)

01.05.1912 Kraków RKS Kraków – AZS Kraków 0-6 (0-4)

05.05.1912 Kraków Wisła Kraków – Pogoń Lwów 1-0 (0-0)

06.05.1912 Kraków RKS Kraków – Pogoń Lwów 1-4

16.05.1912 Kraków Wisła Kraków – RKS Kraków 4-1 (0-1)

16.05.1912 Lwów Pogoń Lwów – Czarni Lwów 2-2 (2-1)

19.05.1912 Lwów Czarni Lwów – Wisła Kraków 2-1 (1-0)

Tabela

1. Wisła Kraków

2. Pogoń Lwów

3. AZS Kraków

4. Czarni Lwów

5. RKS Kraków

3

4

2

2

3

4

4

3

3

0

6-3 kwalifikacja do klasy I

9-7 kwalifikacja do klasy I

9-3 kwalifikacja do klasy I

4-3

2-14

21.04.1912 — Lwów. AZS Kraków przed meczem z Pogonią Lwów   3-3. Stoją od lewej: Stanisław Polakiewicz (sędzia), Józef Schwarzer (A), Kazimierz Klakurka (A), Tadeusz Romanowski (P), Tadeusz Zabża II (A), Wilhelm Rzadki (P), x, Tadeusz Kuchar I (P), Wilhelm Cepurski (A), Edward Reiner (P), Edmund Marion (P), Ludwik Stolarski (A), Jerzy Misiński (P), S.Löbl (tyłem — P), Stefan Wowczak (A), Johann Kammerer (P), Seweryn Kisielewski (A), Mehler (P). Klęczą od lewej: Julian Karasiński (P), Tadeusz Rutkowski II (A), Karol Kuchar II (P), Witold Rutkowski I (A), Franciszek Brożek (A) i Konrad Dynowski (A) (fot. J.Hałys, Piłka Nożna  w Polsce tom 1)

 

1912 — Pogoń Lwów. Stoją od lewej: Sylwester Bartkiewicz, Wilhelm Rzadki, Edward Reiner, Edmund Marion, Tadeusz Romanowski, S.Löbl, Julian Karasiński, Karol Kuchar II i Władysław Kuchar III (fot. J.Hałys, Piłka Nożna w Polsce tom 1)

Mistrzostwa Galicji

1913

Uczestnicy

Klub Sportowy Cracovia Kraków

Towarzystwo Sportowe Wisła Kraków

Lwowski Klub Sportowy Pogoń Lwów

Do rozgrywek nie dopuszczono Czarnych Lwów, zdyskwalifikowanych za gry z drużynami niezwiązkowymi.

Srebrny Puchar ufundowany przez
Ilustrowany Kuryer Codzienny
dla zwycięzcy Mistrzostw Galicji

(rys. Ilustrowany Kuryer Codzienny 09.11.1913)

Żeton za Mistrzostwo Galicji, zdobyte przez KS Cracovia w 1913 roku. Należał on do członka zwycięskiej drużyny, Stanisława Ziemiańskiego, w latach 1911–21 piłkarza Wisły Kraków (w Mistrzostwach Galicji w 1913 i 1914 roku grał w barwach Cracovii), a także jej kapitana (fot. ze zbiorów Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie)

Wyniki

08.05.1913; Kraków Cracovia – Wisła Kraków 2-1 (1-0)

08.06.1913; Kraków Cracovia – Pogoń Lwów 2-2 (1-1)

22.06.1913; Lwów Pogoń Lwów – Wisła Kraków 0-2 (0-0)

14.09.1913; Lwów Wisła Kraków – Pogoń Lwów 2-1 (1-1)

05.10.1913; Lwów Pogoń Lwów – Cracovia 1-1 (0-1)

09.11.1913; Kraków Wisła Kraków – Cracovia 1-0 (0-0)/ 0-5 walkower

Mecz zweryfikowano jako walkower dla Cracovii, z powodu gry w barwach Wisły nieuprawnionych graczy z czeskiej Pragi: Špindlera i Šikla (Sparta Praga) oraz Peka.

09.11.1913 — Wisła Kraków przed kontrowersyjnym meczem z Cracovią.
Stoją od lewej: x, Artur Olejak, Tadeusz Przystawski, Michał Szubert, Alfred Konkiewicz I, Franciszek Pustelnik, Włodzimierz Polaczek, ? Pek (Czech), Stefan Śliwa, Stanisław Mróz I
(fot. zbiory rodzinne udostępnione przez Annę Dubert)

09.11.1913 — Fragment meczu Wisły z Cracovią. Akcja pod bramką Wisły, piłka w rękach jej bramkarza — Michała Szuberta (fot. J.Hałys, Piłka Nożna w Polsce tom 1)

05.10.1913, Lwów — Cracovia przed meczem z Pogonią Lwów 1-1.Stoją od lewej: Tadeusz Dąbrowski I, Tadeusz Prochowski, Tadeusz Synowiec, Robert Traub II, Stefan Fryc, Zdzisław Styczeń, Józef Kałuża, Konrad Dynowski, Stanisław Mielech, Stanisław Ziemiański, Stefan Popiel (fot. archiwum autorów)

 

03.05.1914 — Kraków. W czasie przerwy meczu Cracovia — Wiener
Amateur-Sportverein 3-0, prezes gospodarzy
Kazimierz Jurjewicz wręczył graczom pierwszego zespołu pamiątkowe żetony za Mistrzostwo Galicji w 1913 roku (fot. Ilustrowany Tygodnik Sportowy 09.05.1914)

Tabela

Mistrzostwa Galicji

1914

Uczestnicy

Klub Sportowy Cracovia Kraków

Towarzystwo Sportowe Wisła Kraków

Lwowski Klub Sportowy Pogoń Lwów

I.Lwowski Klub Sportowy Czarni Lwów

Nowością rozgrywek 1914 roku był fakt, że reprezentant ZPPN miał uczestniczyć w rozgrywkach ogólnoaustriackich zaproponowanych przez AZF. Zarząd ZPPN do propozycji tej ustosunkował się pozytywnie. Ponieważ mistrzostwa ogólnoaustriackie miały odbyć się jesienią 1914 roku, uczestniczyć w nich miał wiosenny mistrz Galicji, czyli najlepsza drużyna po I rundzie rozgrywek 1914 roku.

14.06.1914 — Zdjęcie z meczu o mistrzostwo Galicji, Cracovia — Wisła 3-1. Tadeusz Dąbrowski I strzela pierwszą

bramkę dla Cracovii (fot. Ilustriertes Österreichisches Sportblatt 02.07.1914)

 

1914 — Karta legitymacyjna TS Wisła Kraków
(fot. biuletyn „REMIS” Polskiego Klubu Kolekcjonerów Sportowych)

 

24.05.1914 — Kraków. Fragment meczu Wisła Kraków — Pogoń Lwów 0-1 (fot. Ilustrowany  Tygodnik Sportowy 30.05.1914)

05.04.1914 — Kraków. Czarni Lwów przed meczem z Wisłą Kraków 2-3, z okazji uroczystego otwarcia boiska Wisły w Oleandrach.  Stoją od lewej: x, Tadeusz Kowalski, Edward Stankiewicz, Henryk Bilor, Kazimierz Miciński II, Juliusz Müller, x.
W środkowym rzędzie od lewej: Włodzimierz Rozdół, Władysław Koniewicz, Jan Karnecki.
Siedzą od lewej: Tadeusz Rzadki, Jan Harasymowicz i Stanisław Miciński I
(fot. archiwum Piotra Dobosza z Krakowa)

 

Wyniki

24.05.1914 Lwów Czarni Lwów – Cracovia 0-0 (0-0)

24.05.1914 Kraków Wisła Kraków – Pogoń Lwów 0-1 (0-0)

14.06.1914 Lwów Pogoń Lwów – Czarni Lwów 1-3 (0-2)

14.06.1914 Kraków Cracovia – Wisła Kraków 3-1 (1-0)

21.06.1914 Lwów Pogoń Lwów – Cracovia 0-2 (0-1)

21.06.1914 Kraków Wisła Kraków – Czarni Lwów

W Krakowie, na skutek nieporozumienia co do godziny rozpoczęcia meczu, nie doszło do spotkania. Gospodarze wyznaczyli początek na 18.15. Goście telegraficznie prosili o zmianę godziny na wcześniejszą, gdyż chcieli wyjechać z powrotem wieczornym pociągiem. Nie doszło do ugody, gdyż mecz był wyznaczony o tej porze, ze względu na wyścigi i rozgrywane wcześniej dwa mecze drużyn drugoklasowych. Lwowiacy wyszli na boisko najpierw o 17.00, w przerwie przedmeczu, potem ponownie wraz z sędzią Dżułyńskim (ze Lwowa) o godzinie 18.00. Wisła nie była jednak jeszcze gotowa do rozpoczęcia gry. Sędzia odczekał obowiązujące wówczas 5 minut i odgwizdał walkower dla Czarnych.

Do zakończenia I rundy brakowało tylko wyniku niefortunnego meczu Wisła – Czarni, gdzie oba kluby obarczały się winą za jego nierozegranie, a ich zwolennicy dopisywali 2 punkty zdobyte walkowerem za „ewidentne” przewinienie przeciwników. Z pewnością nastąpiła jakaś spirala nieporozumień między klubami co do godziny rozpoczęcia meczu. Nie jest jednakże prawdą, że jego weryfikacja  nie nastąpiła z powodu wybuchu I Wojny Światowej. Zanim „normalne” życie zostało zburzone przez  wojenną nawałnicę, sprawy codzienne toczyły się jeszcze przez kilka tygodni bez zakłóceń. Zarząd ZPPN zdążył się więc zebrać 13.07.1914 i w sprawie nie odbytego meczu Wisła-Czarni, wydał komunikat, ogłoszony pod koniec lipca, w którym uznał mecz „za niebyły” .

Meczów II rundy nie rozegrano z powodu wybuchu I Wojny Światowej.

Tabela

1912-1914

Najważniejsze mecze towarzyskie drużyn galicyjskich do 1914 roku

04.06.1911 i 05.06.1911 — Kraków, boisko pozlotowe. Fragmenty meczów:
Cracovia — Deutscher Fussballclub in Prag 0-5 i 2-7

(fot. archiwum Piotra Dobosza z Krakowa oraz zbiory Muzeum Historyczne miasta Krakowa — MHK6618-N)

Bramki Cracovii broni Józef Lustgarten

 

Atak Cracovii na bramkę przeciwnika

© NADA Sp. z o.o.

Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i wykorzystanie materiałów  tylko za zgodą wydawcy i autorów. All rights reserved. Copying,  reproduction and use of images without permission is prohibited.

Made with Adobe Muse